پیمان زینتی

رشته سیاست‌گذاری اجتماعی و عمومی بین‌المللی / مدرسه اقتصاد لندن

در ابتدای دهه هفتاد شمسی در خانواده­‌ای کارگری و مهاجر در تهران به دنیا آمدم. پس از مدتی کوتاه، به کردستان بازگشتیم و بیشتر سال­‌های کودکی و نوجوانی خود را در آنجا سپری کردم. در این سال­ها، من هم در تجربه زیسته میلیون­ها هم­وطنِ طبقه فرودست ایران شریک بوده­‌ام. به این ترتیب، دو دغدغه­ در من رشد کرد؛ پرسش از چرایی گستردگی فقر و چگونگی بهبود آن. این دغدغه‌­ها مشوق ادامه تحصیل در دانشگاه تهران، در رشته‌­ای متعهد به تغییر اجتماعی برای گسترش برابری و رفاه اجتماعی شدند.

با پذیرش در رشته برنامه‌­ریزی اجتماعی در دانشگاه تهران، تمرکز فعالیت­‌های دانشجویی­‌ام را بر دو هدف کسب دانش کاربردی در حوزه سیاستگذاری و گسترش شبکه­ لازم برای ورود به عرصه­ و میدان­های اثرگذار بر سیاستگذاری قرار دادم. به دنبال هدف اول، در هر دو دوره­‌ی کارشناسی و کارشناسی ارشد برنامه­‌ریزی اجتماعی در دانشگاه تهران، رتبه برتر در کلاس و عنوان دانشجوی استعداد درخشان را کسب کرده­‌ام. در سال ۱۳۹۴، دوره کارورزی غیر­درسی خود را در دفتر مطالعات رفاه اجتماعی وزارت کار و رفاه اجتماعی گذراندم. همچنین، تا کنون در چند طرح پژوهشی کاربردی برای سازمان­‌هایی از قبیل سازمان­ تأمین اجتماعی به عنوان پژوهشگر سیاستگذاری اجتماعی تجربه همکاری داشته‌­ام. به دنبال هدف دوم، از سال دوم کارشناسی وارد فعالیت­‌های علمی دانشجویی شدم. از سال ۱۳۹۲ تا ابتدای سال ۱۳۹۶ عضو شورای مرکزی و دو دوره نیز دبیر انجمن علمی دانشجویی برنامه­‌ریزی اجتماعی دانشگاه تهران بودم. به همین منوال، در انجمن جامعه ­شناسی ایران از سال ۱۳۹۳به عنوان کارشناس گروه سیاست اجتماعی فعالیت داوطلبانه خود را ادامه داده­‌ام و اکنون، دبیر کمیته مدیریتی برنامه­‌ریزی و ارزشیابی این انجمن هستم. همچنین، توفیق دیگرم در سال­های گذشته همکاری با چندین سازمان غیر دولتی از جمله، مؤسسه مطالعاتی حامیان فردا بوده است. این دست فعالیت­‌ها، علاوه بر ایجاد شبکه اجتماعی با دانشجویان فعال، اساتید، صاحب­نظران و دست­‌اندرکاران اجرایی برای اینجانب، موجب تقویت فضای علمی بدنبال برگزاری ده­‌ها همایش، نشست، کارگاه علمی و مواردی از این دست در حوزه مطالعات دانشگاهی سیاستگذاری اجتماعی در ایران نیز بوده است.

با این همه، گمان می­کنم حوزه سیاستگذاری اجتماعی در ایران، دارای چالش­‌های اساسی است. در ایران علی­رغم نیاز جدّی به گفتمان منسجم سیاستگذاری اجتماعیِ مبتنی بر شواهد، شکافی گسترده میان دانش سیاستگذاری و اقدامات سیاستگذاران دیده­ می­‌شود. یکی از ابزارهای تخفیف این شکاف، تقویت پژوهش در سیاستگذاری برای پیوند زدن اهداف و مقاصد سیاستی با شرایط و مقتضیات واقعی ایران است. اهمیت این موضوع زمانی پررنگ­‌تر می­‌شود که بدانیم، هرچند از میانه دهه ۱۳۷۰ دوره­‌های دانشگاهی آموزشی و پژوهشی مطالعات رفاهی (برنامه­‌ریزی اجتماعی، سیاستگذاری عمومی و … ) در ایران تأسیس شده‌­اند، همچنان کمبود نیروی انسانی ماهر در حوزه آموزش، پژوهش و مشاوره در این حوزه دیده می­‌شود. اینجاست که سازمان­‌های میانجی سرمایه­‌گذاری بلند مدّت بر روی توسعه ظرفیت نیروی انسانی، ­می­بایست ابزاری کلیدی برای تقویت گفتمان علمی سیاستگذاری در ایران شناخته شوند. مؤسسه حامی علوم انسانی، از معدود سازمان­‌های دارای این نگاه بلند مدّتِ به سرمایه­‌گذاری بر روی توسعه ظرفیت نیروی انسانی است، که با گذشت زمان کوتاهی از شروع فعالیت خود موفق به جذب و حمایت از گروهی از شایسته‌­ترین دانشجویان حوزه علوم انسانی در ایران شده است.

مانند سایر دانشجویان مورد حمایت مؤسسه حامی علوم انسانی، من هم به نوبه خود در آرزوی بهبود نسبی شرایط اجتماعی در ایران از طریق کسب دانش شریک هستم و امیدوارم با ادامه تحصیل در مدرسه اقتصادی لندن (LSE) در حوزه سیاستگذاری اجتماعی و عمومی بین­‌المللی، فرصت توسعه توانمندی­ پژوهش سیاستگذاری را پیدا کنم. به این ترتیب در سال­‌های آتی و بعد از پایان دوره­‌های تحصیلی بالاتر، بر روی مطالعات انتقادی سیاستگذاری اجتماعی در ایران تمرکز خواهم کرد، روشی که شواهد لازم برای اصلاح اقدامات سیاستگذاری عرضه می­‌کند.